Légendes Urbaines

OPENING SCENE 

You are at the right place.

This is where it begins. For you.

But the stories we’re about to tell began a long time ago.

They have been passed from generation to generation.

They are ours.

And they are probably yours too.

Today, you are the audience.

And we will be the performers.

Let’s listen to these stories. Let’s face them.

They step out of the shadows, weaving echoes of one another,

blending their voices to trace new paths.

What if we stepped away from the street we always take?

What if we tried the small road next to it?

There will be turns. Walls. Obstacles.

But we have to start somewhere.

WALL SCENE

I don’t know how it is for you, but I stopped taking public transport a long time ago.

Bus stops.

Subway cars at rush hour.

Bodies pressed against bodies.

Elbows in ribs.

Noses in armpits.

Smell against smell.

No one looks at each other.

It touches me.

Something is rubbing.

Is something touching me?

No?

Oh… yes. It’s touching me. Physically.

No. I’m imagining things.

against my ass…

No, it must be the movement of the bus…

But I feel it’s touching me.

I’m hot.

I’m sweating.

The further the bus goes, the more I sweat.

The more I sweat, the more I stink.

That night, it was hot. A lot of people.

Bars. A big street. A dark corner…

Someone offers me a drink.

After that, I don’t remember anything.

(silence)

That’s where “it” must have happened.

That’s where “it” happened.

The next morning, I wake up. I’m in pain. Everything is blurry.

I go straight to the police station.

I don’t want to tell the story, but that’s what you’re supposed to do, right?

Endless waiting.

Interrogation.

First question:

“Miss, what were you wearing?”

For my studies, I moved to a big city.In two years, I have been assaulted eleven times.

I don’t know if it’s bad luck, the norm, or the price you have to pay.

I’ve filed different complaints.

No one ever called me back.

So, I organized myself.

Safety shoes.

A bike with well-inflated tires.

Always wearing pants.

The safety shoes made my friends laugh.

Not me.

“So that’s it… ‘silence means consent’…”If you don’t have the strength to scream, to run away, to fight back,well then it’s your fault — you didn’t say no.

All it took was looking at my face to see I wasn’t enjoying myself.

All it took was disconnecting from your own pleasure for three seconds to see that I was uncomfortable, disgusted, frozen.

There are times when words refuse to come out.

They stay stuck inside, suffocated by thousands of years of silence, of unspoken things, of “clench your teeth and stay quiet”…

And yet sometimes all it takes is a scream.

Why is it so hard ?

How is it possible that we no longer know how to scream?

I was barely seventeen and I was discovering the city…

That night I was waiting for my girlfriend at the time.

We were meeting on the boulevard, in front of the tobacco shop.

I was so excited to jump into her arms

and travel the whole world together.

I was watching all the cars driving past me.

Then one of them stopped next to me.

A man, around fifty, rolls down his electric window and says:

“Hey you, little one…

Are you working tonight?”

Nothing has ever happened to me. Never. Nothing.

Nothing?

And yet when you go out at night, you walk fast.

You stick close to the walls.

You try to blend in. To disappear.

You always wait for someone to walk you home.

You’re 45 years old.

And if you go home alone, you clench your jaw,

you speed up, you almost run.

You keep your keys between your fingers. “Just in case.”

And yet nothing has ever happened to you.

Never. Nothing.

When I was about ten, I started going out alone on my bike.

My parents told me never to come home too late.

“Behind the train station, it’s dangerous.”

“Nighttime isn’t for girls.”

Around the same time, my older brother didn’t pay much attention to me.

Except when we were alone in the house.

He started playing with me.

Games.

With my body.

The first time, I didn’t say no.

I didn’t say anything.

I never said 

anything.

BENCH SCENE 

I love to be on my own . 

To walk through a park.

To feel the pavement under my feet.

To listen to the city that’s waking up.

To sit on a bench, imagining all the lives that unfolded in these streets…

But sometimes, I don’t know why, little fears invade me.

For example, I’m afraid of spiders.

In the morning, when I put on a sweater, I’m scared there might be one hiding in the sleeve that will bite me from the inside.

I don’t know if it happens to you…

I have this small fear of having a limb torn off.

When I’m in a car, sometimes I stick my arm out to feel the fresh air, and I’m always afraid a biker will slap my hand to be friendly and rip my arm off because of the speed. And then… I’m afraid of dying alone. Aren’t you?

When I’m in the shower, I can’t help thinking I could slip, knock myself out, my hair clog the drain, the water rise and I drown there, under the water, without anyone finding me. I know you understand me.

There’s something that calms me down and helps me cope: I write my fears down . Whenever one becomes too big, I take my keys and carve my them into the wood of a bench for example. I leave it there for a few days, so people can read it you never know, someone might answer me…And then I come back a few weeks later with a lighter and burn the place where I wrote my fear, to make it disappear.

It feels so good. This bench is my favorite place. I go there often. And sometimes I try to remember the fears I carved under those blackened marks…When I can’t remember them anymore, it means it worked.

BEGINSCÈNE

U bent op de juiste plaats. Hier begint het. Voor u.

Maar de verhalen die wij gaan vertellen, zijn lang geleden begonnen.

Ze worden van generatie op generatie doorgegeven.

Het zijn onze verhalen. En waarschijnlijk ook de uwe.

Vandaag bent u het publiek. En zijn wij de performers. 

Laten we naar deze verhalen luisteren. Laten we ze recht aankijken.

Ze komen uit de schaduw, verweven zich met elkaar en zoeken nieuwe wegen.

Wat als we even afwijken van de straat die we altijd nemen?

Wat als we het kleine pad ernaast proberen?

Er zullen bochten zijn. Muren. Obstakels.

Maar moeten we ergens beginnen.

SCÈNE VAN DE MUUR

Ik weet niet hoe jullie dat doen, maar ik ben al lang gestopt met het openbaar vervoer te nemen.

Bushaltes.

De metro tijdens de spitsuren.

Lichamen tegen lichamen.

Elleboog in ribben.

Neuzen in oksels.

Geur tegen geur.

Niemand kijkt elkaar aan.

Het raakt me aan.

Het drukt.

Raakt er iets aan mij?

Nee?

Ah… toch wel. Het raakt me. Nee, ik beeld het me in.

Ik ben zeker dat het gewoon mijn billen even raakte… 

Nee, dat zal wel door de beweging van de bus komen…

Ik voel het toch.

Het is warm.

Ik zweet.

Hoe verder de bus rijdt, hoe meer ik zweet.

Hoe meer ik zweet, hoe meer ik stink.

Die avond was het warm. Het was er druk.

Barren. Een grote straat. Een donkere hoek…

Iemand biedt me een drankje aan.

Vanaf dat moment kan ik me niets meer herinneren . 

Daar moet “het” gebeurd zijn.

Daar is “het” gebeurd.

De volgende ochtend word ik wakker. Ik heb pijn. Alles is wazig.

Ik ga maar naar het politiekantoor.

Ik heb geen zin om het verhaal te vertellen, maar dat is toch wat je moet doen, niet?

Eindeloos wachten. Ondervraging.

Eerste vraag: “Mevrouw, wat had u aan?”

Voor mijn studies ben ik in een grote stad gaan wonen.

In twee jaar tijd ben ik elf keer lastig gevallen.

Ik weet niet of het pech is, of de norm, of de prijs die je moet betalen.

Ik heb meerdere keren aangifte gedaan.

Nog nooit heeft iemand me teruggebeld.

Dus heb ik mezelf maar georganiseerd.

Veiligheidsschoenen.

Een fiets met goed opgepompte banden.

En altijd een broek aan.

Die veiligheidsschoenen deden mijn vrienden lachen.

Mij niet.

“Dus dat is het dan… ‘wie zwijgt stemt toe’…”

Als je niet de kracht hebt om te schreeuwen, om weg te lopen, om je te verzetten,

dan is het jouw schuld — je hebt geen nee gezegd.

Het was genoeg om naar mijn gezicht te kijken om te zien dat ik er niet van genoot.

Het was genoeg om drie seconden los te komen van je eigen plezier

om te zien dat ik me ongemakkelijk voelde, walging voelde, verstijfde.

Soms willen woorden niet naar buiten komen.

Ze blijven vastzitten vanbinnen, verstikt door duizenden jaren van stilte, van onuitgesproken dingen, van “bijt op je tanden en zwijg”…

En toch is er soms maar één schreeuw nodig.

Waarom is het dan zo moeilijk?

Hoe komt het dat we niet meer weten hoe we moeten schreeuwen?

Ik was nog maar zeventien en ik ontdekte de stad…

Die avond wachtte ik op mijn vriendin van toen.

Afspraak op de boulevard, voor de krantenwinkel.

Ik was zo opgewonden om in haar armen te springen

en samen de hele wereld rond te trekken.

Ik keek naar alle auto’s die voorbijreden.

En dan stopt er eentje naast mij.

Een man, rond de vijftig, draait zijn elektrische raam naar beneden en zegt:

“Hé jij, kleintje…

Werk je vanavond?”

Mij is nog nooit iets overkomen. Nooit. Niets.

Niets?

En toch, als je ’s avonds buitenkomt, stap je snel.

Je loopt dicht langs de muren.

Ze onopvallend mogelijk door de straten. 

Je wacht altijd tot iemand je naar huis begeleidt.

Je bent nu 45.

En als je alleen naar huis gaat, je versnelt je pas, je rent bijna.

Je houdt je sleutels tussen je vingers. “Voor het geval dat.”

En toch is je nog nooit iets overkomen.

Nooit. Niets.

Toen ik ongeveer tien was, begon ik alleen met mijn fiets naar buiten te gaan.

Mijn ouders zeiden dat ik altijd op tijd thuis komen.

“Achter het station is het gevaarlijk.”

“’S Nachts is dat niet voor meisjes.”

Rond diezelfde tijd had mijn oudere broer weinig interesse in mij.

Behalve wanneer we alleen thuis waren.

Hij begon met mij te spelen.

Spelletjes.

Met mijn lichaam.

De eerste keer zei ik geen nee.

Ik zei niets.

Ik heb nooit 

iets gezegd.

SCÈNE OP DE BANK 

Ik ben graag alleen.

Dan wandel ik door een park 

Dan voel ik de stenen onder mijn voeten.

Dan luister ik naar de stad die wakker wordt.

Dan zit ik op een bank en dan stel ik me al die levens voor, die zich in deze straten hebben afgespeeld…

Maar soms, ben ik ook wel een beetje bang, haha .

Bijvoorbeeld: van die spinnen.’s Morgens, als ik mijn trui aantrek, ben ik bang dat er eentje in mijn mouw zit en me van binnenuit zal bijten !

Ik weet niet of jij dat ook hebt …

Zo’n angst dat er een ledemaat van me af wordt gerukt.

Wanneer ik in een auto zit, steek ik soms mijn arm naar buiten om de frisse lucht te voelen, en dan ben ik altijd bang dat een motorrijder mijn hand een tik geeft om vriendelijk te zijn en mijn arm eraf rukt door de snelheid. 

Ik ben ook wel een beetje bang om alleen te sterven.Als ik onder de douche sta, kan ik het niet laten te denken dat ik zou kunnen uitglijden, mijn hoofd stoten, dat mijn haren de afvoer verstoppen, dat het water stijgt en ik daar verdrink, onder water, zonder dat iemand me vindt !

Er is iets dat me kalmeert ik schrijf mijn angsten op . 

Wanneer er één te groot wordt, pak ik dan mijn sleutels en kerf ik mijn angst bijvoorbeeld hier in het hout van een bank.

Dan staat hij daar, kunnen mensen hem lezen , je weet maar nooit, misschien antwoordt iemand me nog En dan kom ik een paar weken later terug met een aansteker en verbrand ik de plek waar ik mijn angst schreef, om haar te laten verdwijnen.

Deze bank is mijn favoriete plek. Ik kom hier vaak. En soms probeer ik me de angsten te herinneren die ik onder die zwarte plekken heb gekerfd…

Als ik ze me niet meer kan herinneren, betekent het dat het gewerkt heeft.